China en het Westen hebben al eeuwen een ambivalente verhouding. In de vroegmoderne tijd achtte China, het Rijk van het Midden, zich het centrum van de wereld. Contacten met het Westen werden afgedaan als onnodig én grievend. Het Westen – en met name Groot-Brittannië – dwong China in de 19de eeuw tot contact. Dit patroon van afstoten en aantrekken kenmerkt tot in de huidige tijd de Chinees-Westerse relaties. China is tegenwoordig een wereldmacht. China is één van de grootste mondiale economieën. Dit was in de vroegmoderne tijd niet anders. Tegelijkertijd koos China vaak voor isolement in de overtuiging dat maatschappij en cultuur superieur waren aan de Westerse varianten. Vanaf de 19de eeuw raakten China en het Westen steeds meer in conflict. Naarmate de tijd vorderde – en China moderniseerde – werden de Chinees-Westerse tegenstellingen eerder ideologisch dan militair. En nu? Nadat de ping/pong diplomatie van Richard Nixon de weg naar Beijing had geopend, ontstond toenadering die heden ten dage weer is veranderd in wantrouwen.  Deze collegereeks wil de weg naar de lauwe Westers-Chinese relaties schetsen én analyseren.